كثرت سفر در فصل مخصوص كسانى كه در تابستانْ شغل سفرى دارند ، نه در زمستان ، يا به عكس ، اظهر وجوبِ تمام است در زمان عمليّت سفر با تحقّق عنوان عمليّت ، مثل « مكارى » و « راننده » ، خصوصاً در صورتى كه سنخِ كار ، تابستانى يا زمستانى باشد و احوط ، جمع است در غير مستمرّ سال . و اتفاق اكثريّتِ سفر از حضر بدون عمليّت مذكوره ، مؤثّر در اتمام نيست ، چنانچه احتياجى به اكثريت با عمليّت نيست بدون توسط اقامت ده روزه به نحوى كه خواهد آمد . كثرت سفر در كمتر از مسافت و اگر محقّقِ عمليّت سفر ، تردّد در كمتر از مسافت بود [ و ] پس از آن ، انشاى سفر به مسافت نمود به نحو داخل در عمل و شغل ، قصر لازم است ، تا آن كه عمليّت سفرِ واجد شروط محقَّق بشود . و اگر تردّد در كمتر از مسافت ، عملِ أو شد و در يك روز بيش از هشت فرسخ قطع نمود و ذهاب ، كمتر از چهار فرسخ بود ، لازم است اتمام ، اگر معتبر باشد چهار بودن ذهاب . انقطاع كثرت سفر با اقامت ده روز و كسى كه سفر ، عمل أو است اگر اقامت نمود در اثنا ، در وطن خودش يا در غير وطنش « ده روز » ، منقطع مىشود حكم اتمام در سفر ، و سفر بعد از اقامت ، مثل سفر ابتدائى در اوّل عمليّت أو مىشود در آن چه معتبر است در تحقق آن از تعدّد يا طول سفر و عمليّت آن ، اگر چه با بنا و قصد ادامه باشد . و اظهر عدم اعتبار نيّت اقامت عشره ، در غير وطن است ، در فرض شك كه تردّد در شغل باشد ، نه رفض آن و نه عذرى در اقامت عشره با عزم بر بقاى بر شغل ؛ و احتياط مناسب خوب است . و تخلَّل كمتر از مسافت در اثناى اين اقامت ، مضرّ نيست با صدق اقامت ده روزِ متّصل ؛ و همچنين در وطن بنا بر احوط با صدق تحقّق اقامت عشرهء متّصله اگر چه بدون قصد باشد . تردّد سى روز و به حكم منزل است ما بعد [ از ] تردّدِ سى روز در غير وطن كه اقامت ده روز ، بعد از